جستجوی هیچ

[یک نوشتار قدیمی که تازه آن را پیدا کرده ام...]یکی از دوستان به من توصیه کرد اسم هایی که در وبلاگ آمده است را مستعار بنویسم. شاید او درست می گفت اگر بنا بود من یک اثر ادبی بسازم. اما این جا فرصتی است تا من خودم باشم. این جا می خواهم احساسات واقعی ام را راجع به آدم های واقعی بنویسم. دنبال خلق یک قصه یا یک اثر ادبی نیستم. من که به کسی توهین نمی کنم. من که برای کسی حکم صادر نمی کنم.با تنها چیزی که در این مجال می ستیزم، یونیفرم تنگ معلمی است. توی مدرسه انگار خودم نیستم. مجبورم طوری رفتار کنم که هم مدرسه مرا بپذیرد و هم بچه ها حساب ببرند. اما کجا بگویم که من جواهرپور را دوست دارم؟! کجا بگویم که با دیدن رخشا کیف می کنم؟! مطمئنم توی همین وبلاگ هم بعضی ها ممکن است بگویند این ها کشش لیبیدینال است. اما من خودم خوب می دانم که این طور نیست. اصلاً ربطی به این حرف ها ندارد. بچه ها پاک اند، صاف اند، بی غل وغش اند. من فقط به دنبال کودک درون خودم هستم. تنها همین زلالی بچه ها جذبم می کند. شیطنت درستی که در عمق نگاه نوری می بینم به وجدم می آورد. معرفت خسروی از معرفت همة بامعرفت ها شفاف تر است. بچه ها شاید اذیتم کنند، اما هیچ کدام شان چیزی در دلشان نیست. و من انگار این اذیت را دوست دارم.راستش این است که اذیت واقعی را بیش تر از محبت تصنعی دوست دارم... جستجوی هیچ...

کفشxadهایم را واکس زده ام. خط اتوی شلوارم، خربزه قاچ میxadزند. لباسم مرتب و اتوکشیده است و کتم را تازه از خشکxadشویی گرفته ام. موهایم شانهxadزده و مرتب است و صورتم را اصلاح کرده ام.کاملاً جدی و با یک لبخند آنxadکادره وارد کلاس میxadشوم تا  سناریوی دقیق و کاملی که دقیقاً برای یک ساعت طراحی کرده ام را به اجرا دربیاورم.همة قواعد بازی را پذیرفته ام و رعایت میxadکنم. قرار است در نقش معلم، خوب بازی کنم تا بازیگران دیگر نیز، بازی قابل قبولی را به اجرا بگذارند...اما یک نفر در زمین بازی نشسته است که قواعد بازی را قبول ندارد. نه کلاس، نه مدرسه، نه درس و نه معلم را نپذیرفته است. انتهای کلاس نشسته و بیش از همه به من و البته به بازیگران دیگر، یعنی دانش آموزان کلاس پوزخند می زند. او وسط زمین بازی است اما قواعد بازی را قبول ندارد......* این متن، ناقص و مربوط به سه سال پیش است. جستجوی هیچ...